هر کجا هستم، باشم، آسمان مال من است
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین، مال من است...
 اما، مالکیت آسمان ، پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین چه اهمیت دارد.
آنگاه که از دیدن آسمان آبی ولمس زمین لذت نمی بری و
باز شدن پنجره هوای تازه ای به تو هدیه نمی دهد،
چه اهمیت دارد که فکر در حصار غربت زندانی است
و عشق تعریفی بیش نیست.
بودن چه سروری است که دل در پس میله های سکوت ،
آسمان را نظاره کند و کوچ مرغان وحشی رفتن را تداعی کند.
چه اهمیت دارد که شقایق سرخ است
و گل لاله پر از احساس است
و پرنده به هوا محتاج است
دل من در پی یک دوست چه سرگردان است ...